αυτόνομη συλλογή ποιημάτων με πρωταρχική επιδίωξη την αναζήτηση της χειρωνακτικής εργασίας μιας μη παγιωμένης ποίησης

Δευτέρα, 8 Απριλίου 2013

Τώρα εγώ είμαι συγγραφέας;


μη με λέτε συγγραφέα, τυχοδιώκτης νιώθω και συγνώμη,

σαν μια καβάτζα σας βλέπω για να τη βγάζω καθαρή, να περνάω τα βράδια νηφάλιος, σκυφτός πάνω από τα βιβλία που μου στέλνετε να φτιάξω, αντί να κοιτάω πάνω το ταβάνι και να τρώω σοβάδες μέσα στο όνειρο ενός νεοκλασικού ψυχιατρείου με θέα την Βασ. Σοφίας

σαν μια καβάτζα σας βλέπω για να μη σηκώνω το κεφάλι ψάχνοντας στον ουρανό τους αρμούς των αποχρώσεων του μαύρου, σαν μια καβάτζα για να παραμένω σκυφτός και να ασχολούμαι με τις αποχρώσεις του κίτρινου, του κόκκινου, του πράσινου, φύγε μαύρο είπα φύγε, εγώ θα παραμείνω σκυφτός, συγκεντρωμένος στα δάκρυα μιας uhu, μέσα στην ασφάλεια του σπιτιού μου

δε θα βγω να φέρω βόλτες το νησί με το αμάξι παίζοντας στα stop το 'μία κοιτάω-μία δεν κοιτάω' κρυφοελπίζοντας ένα αμάξι να έρθει κάθετα και να βουλιάξει την πόρτα μου, τη στιγμή που μια κλώσσα στο τρίτο πρόγραμμα προλογίζει βάγκνερ ψευδίζοντας το σίγμα επίτηδες

να με συγχωρείτε αλλά κάθε φάκελο που ανοίγω τον νιώθω σαν ένα μοτέλ με χαλασμένο το μι στην ταμπέλα, κάθε βιβλίο που πιάνω στα χέρια μου το νιώθω σαν τα κλεμμένα σαπουνάκια των ξενοδοχείων, ντρέπομαι που το λέω αλλά σας εκμεταλλεύομαι για να με ξεπλένεται, είστε προϊόν μιας δόλιας κι αρρωστημένης σύλληψης του μυαλού μου να αποκτήσω τις ακριβείς διευθύνσεις σας, έτσι για να ξέρω ποια κουδούνια θα χτυπήσω για μια ζεστή σούπα όταν έρθει ο χειμώνας που οι νύχτες του δεν θα έχουν αντικατοπτρισμούς, ότι λένε θα το εννοούν, πώς να το πω;

οι νύχτες θα μοιάζουν με έναν κυνηγό, ο οποίος δε θα είναι υποχρεωμένος να πηγαίνει επίσκεψη στο μαιευτήριο κρατώντας ψεύτικα κουκλάκια αγορασμένα από το ισόγειο, εκείνος θα βαστάει αρκουδάκια και λαγουδάκια αληθινά, πυροβολημένα

εντάξει, κι αν υπερβάλλω λίγο, συγχωρέστε με
δεν μου είναι εύκολο να λέω ευχαριστώ 


τα λέμε στο κατώφλι σας



1 σχόλιο: